28-07-2007 & 29-07-2007

 

De volgende ochtend ging om 04:15 uur de wekker en om 05:00 uur zat ik aan het ontbijt in de eetzaal van mijn hotel. De 20 dollar die ik voor mijn kamer had betaald, hadden mij namelijk ook recht gegeven op een gratis ontbijtje, dat bestond uit een soort pannenkoekje, wat broodjes, thee en jus d`orange. Een prima ontbijtje. Na het ontbijt begaf ik mij naar het busstation van waaraf om 05:30 uur de eerste bussen naar Machu Picchu zouden vertrekken. Bij het busstation bleek dat ik bepaald niet de enige was die op tijd zijn bed was uitgekomen om die dag als 'eerste' de oude Inca stad te betreden.. De vrouw achter het loket in het busstation leek geestelijk nog in dromenland te verkeren, want ze werkte zo traag als een slak die met tegenzin tegen de wind in een berg op kruipt. Het duurde dus even voordat ik een buskaartje had, maar men was blijkbaar gewend aan de enorme hordes toeristen op dit onchristelijke tijdstip, want er waren bussen genoeg om de toeristen de berg op te rijden.

 

Korte tijd en diverse haarspeldbochten later stond in op de berg, omgeven door groen begroeide bergtoppen die oprezen uit een zee van mist en ochtendnevel. Vervolgens liep ik door de toegangspoort en eenmaal om de hoek aanschouwde ik dan eindelijk Zuid-Amerika`s grootste toeristische attractie, verkozen tot één van de nieuwe zeven wereldwonderen. De 'verloren stad der Inca's' met zijn eeuwenoude grijs gekleurde gebouwen afgewisseld met de helder groene terrassen van gras, met daar nog bovenuit torenend de piek van de berg Huayna Picchu, vormde een schitterende aanblik.

 

Machu Picchu werd gesticht tijdens de hoogtijdagen van het Inca rijk, rond 1450 AD en werd nog geen honderd jaar later tijdens het ineenstorten van het rijk gedurende de Spaanse verovering alweer verlaten. Hoewel de stad vrij dichtbij Cuzco lag (ongeveer 70 kilometer er vandaan), hebben de Spanjaarden de stad nooit ontdekt en dus ook nooit vernietigd. Over de functie van de stad zijn de geleerden het nog niet helemaal eens, maar dat het een prachtig staaltje Inca architectuur is moge duidelijk zijn.

 

De gehele ochtend besteedde ik verder aan het bekijken van Machu Picchu. De regels op het terrein waren vrij streng, zo werden er geen etens- en drinkwaren getolereerd, was het verboden een wandelstok mee het terrein op te nemen, evenals het gebruik van een te grote rugzak. Hier werd op toegezien door diverse controleurs die over het gehele terrein verspreid rond liepen. Het resultaat was wel dat het terrein er prachtig bij lag en de bouwwerken nog in prima staat verkeerden.

 

Na mijn bezoek aan Machu Picchu bracht een van de pendelbussen mij weer terug naar Aguas Calientes. Van daaruit reisde ik per trein weer terug naar Ollantaytambo om tenslotte per bus weer terug te keren naar Cuzco.

 

In Cuzco at ik nog wat in een restaurantje aan het Plaza San Francisco, een van de grotere pleinen in het centrum van Cuzco waaraan ook de gelijknamige kerk is gelegen. Daarna maakte ik nog een korte wandeling door de stad, alvorens mij weer naar het gebouw van Cruz del Sur te begeven. Van daaraf vertrok ik om 18:00 uur weer per bus naar Lima. Dit keer in een iets luxere bus van het type Cruzero, wat betekende dat ik nu iets meer beenruimte had, zodat ik ook wat beter kon slapen gedurende de rit.

 

Het eerste gedeelte van de rit was het slapen echter nog wat lastig, daar de weg in het berggebied van waaruit we vertrokken nog erg bochtig was. Na een tijdje trok de vrouw die naast mij zat ineens de gordijnen dicht. Hierop vroeg ik haar in het Engels, waarom ik ineens van mijn uitzicht werd beroofd. Natuurlijk sprak zij alleen Spaans, dus werd ik niet veel wijzer van haar uitleg. De gast die aan de andere kant van het gangpad zat bleek echter in de overtuiging te verkeren dat hij een redelijk woordje Engels sprak en probeerde mij de beweegredenen van de vrouw uit te leggen. Helaas waren de Engelse woorden die hij kende op één hand te tellen, dus verder als "omdat ze dicht moeten" kwam hij niet. Niet echt een overtuigende reden vond ik, dus schoof ik de gordijnen maar weer een stukje open, zodat ik toch nog wat naar buiten kon kijken. Ik probeerde de jongen nog duidelijk te maken dat ik met al die bochten in de weg graag naar buiten wilde kunnen blijven kijken, omdat ik bang was anders misselijk te worden. Hier leek hij echter niet veel van te begrijpen. Hij begon daarentegen ook de gordijntjes voor zijn raam dicht te doen. Blijkbaar wilde men gaan slapen, maar buiten was het inmiddels ook al donker geworden, dus vond ik niet dat daar de gordijnen nu zo nodig dicht voor moesten. De bochtige weg bleek echter ook mijn Peruaanse vriend de slaap te onthouden. Sterker nog, hij begon hoe langer hoe minder vrolijk te kijken en op een gegeven moment begon hij zonder enige voorwaarschuwing zelfs ineens de hele bus onder te kotsen. Hierna vluchtte hij naar het toilet in de bus en kwam vervolgens ook niet meer terug, zodat de passagiere die naast hem had gezeten zich genoodzaakt zat hun plaatsen zo goed en zo kwaad als het ging schoon te maken. Gelukkig had de vrouw naast mij een fles luchtverfrisser in haar handbagage. Geen flauw idee waarom ze dat in godsnaam in haar handbagage had zitten, maar ik was er op dat moment in ieder geval blij mee. Ik geloof in ieder geval wel dat men nu begreep waarom ik de gordijnen graag een stukje geopend wilde hebben, ik heb ze er de rest van de rit namelijk niet meer over gehoord..

 

De volgende ochtend, iets na achten, reden we door de Nazcawoestijn, het gebied waar de beroemde Nazcalijnen zich bevonden. De Nazcalijnen zijn geogliefen, enorme afbeeldingen in het zand, die werden gecreëerd door de bovenste laag zand en stenen weg te halen, waardoor de lichter gekleurde aarde daar onder zichtbaar werd. Sommige lijnen zijn zelfs tot 275 meter lang. De geogliefen zouden zijn gemaakt door de Nazca en Paraca indianen tussen 200 BC en 600 AD, al heeft men nooit goed kunnen achterhalen met welk doel zij deze enorme geogliefen creëerden, daar zij deze zelf waarschijnlijk nooit goed in zijn geheel hebben kunnen bekijken. De afbeeldingen zijn namelijk het best te onderscheiden vanuit de lucht. Vanaf de grond zijn ze wat moeilijker te zien en ook zo vanuit de bus kon in er geen onderscheiden.

 

Vanaf de Nazca woestijn reden we vervolgens verder in Noord-Westelijke richting, tot aan de kust, waarna we de kustlijn bleven volgen totdat we omstreeks 15:00 uur weer aan kwamen in Lima. Nadat ik mijn bagage had opgehaald aan de bagagebalie nam ik een taxi van het terrein van Cruz del Sur naar het centrum van Lima, aangezien ik daar nog even langs het postkantoor wilde. Eenmaal in het centrum kwam ik midden in de feestelijkheden terecht die werden gehouden ter viering van de Peruaanse onafhankelijkheid. Op 28 juli 1821 verklaarde Peru zich namelijk onafhankelijk van Spanje. Dit wordt elk jaar herdacht op 28 en 29 juli. Zo dus ook dit jaar. De belangrijkste ceremonie bleek plaats te vinden op het Plaza de Armas (Plein van de Wapenen in het Nederlands), het centrale plein in Lima. Ook zag ik enkele cavaleristen, een stoet ruiters in ceremoniële kledij en een groep motorrijders in militaire uniformen, waarvan de helft gele bliksems op de wangen had geschilderd.

 

Het postkantoor bleek in verband met de festiviteiten echter gesloten te zijn, dus nam ik uiteindelijk maar een taxi naar Miraflores, alwaar ik wederom mijn intrek nam in Hostal Turistico Eiffel. 's Avonds at ik nog iets in een restaurant dat deel uit maakte van winkelcentrum Larcomar en las ik nog even wat mailtjes in een van de vele internetcafés aan Avenida José Larco. Daarna zocht ik nog redelijk bijtijds mijn bed op, daar ik me de volgende dag alweer vroeg moest melden op het vliegveld voor mijn vlucht naar Phoenix in de Verenigde Staten.

26-07-2007 & 27-07-2007

 

Donderdagochtend stond ik om 08:00 uur op om mijn backpack, die natuurlijk nog niet droog was, naar de wasserette te brengen, in de hoop dat zij hem daar op de een of andere manier voor mij zouden kunnen drogen. Het was namelijk winter in Peru en aangezien er in het hele hotel geen kachel te bekennen viel, was het vooral `s nachts toch redelijk koud. Toen ik me om 08:30 uur echter bij de wasserette meldde, liet men mij daar weten dat zij geen mogelijkheid zagen om mijn backpack droog te krijgen, daar deze gedeeltelijk ook uit plastic bestond, waardoor hij niet in de droger kon.

 

Eenmaal weer terug in het hotel informeerde ik daar maar eens of er toch niet ergens een kacheltje was waar ik hem tegenaan kon zetten. Uiteindelijk kwam men toen met een elektrisch kacheltje op de proppen, ideaal voor het drogen van mijn backpack. Na mijn backpack een uur lang van alle kanten met hete lucht te hebben bestookt was hij dan ook weer keurig droog. Vervolgens had ik nog anderhalf uur om hem weer in te pakken en om 12:00 uur stond ik weer bepakt en bezakt klaar voor het volgende gedeelte van de reis.

 

Nadat ik had uitgecheckt, liep ik naar winkelcentrum Larcomar, waar ik de afgelopen keren goed had gegeten en dus ook nu weer de lunch gebruikte. Hierna pikte ik mijn bagage weer op die ik tijdens de lunch bij het hotel in bewaring had mogen geven en hield ik op straat een taxi staande die me naar het kantoor van Cruz del Sur bracht in het centrum van Lima.

 

Nadat van alle passagiers een opname was gemaakt en ieders bagage was gecontroleerd, mochten we instappen en vertrokken we om 14:45 uur per bus naar Cuzco. Een behoorlijk lange rit van zo'n 21 uur door het schitterende Peruaanse landschap, dat buitengewoon afwisselend bleek te zijn. Zo reden we door droge woestijnvlaktes en door groene weelderig begroeide bergen, langs geel en bruine akkers die als lappendekens over de heuvels lagen uitgespreid en langs met sneeuw bedekte bergtoppen. Onze bus was van het type Imperial, wat niet echt de meest luxe bus was die Cruz del Sur rijk was. De beenruimte was dus enigszins beperkt, zodat er van slapen niet heel erg veel terecht kwam. Het prachtige uitzicht maakte echter veel goed. Bovendien werd er `s avonds voor een warme maaltijd gezorgd in de bus en `s ochtends voor een broodje. Een van de films die men draaide was zelfs voorzien van Engelse ondertiteling en ook was er de mogelijkheid de kosten van het busticket terug te verdienen met het bingospel dat onderweg gespeeld werd. Helaas ging dat me nog wat lastig af met de Spaanse nummers.

 

Rond 12:00 uur de volgende dag kwamen we uiteindelijk aan In Cuzco, dat op ongeveer 3360 meter hoogte ligt in het Andesgebergte. Cuzco was de hoofdstad van het oude Inca rijk, voordat ze in de 16e eeuw door de Spanjaarden werd veroverd. Veel van de kerken en kloosters die de Spanjaarden bouwden, werden dan ook gebouwd bovenop de muren van half afgebroken Inca gebouwen. Cuzco staat bekend als de langst bewoonde stad van het Westelijk halfrond en telt op dit moment ongeveer 350.000 inwoners.

 

Na mijn aankomst pikte ik snel mijn backpack weer op bij de bagagebalie en spoedde ik mij naar het Huanchac Train Station, één van Cuzco's twee treinstations, welke niet ver van het terrein van Cruz del Sur af lag. Daar liet ik mij bij de informatiebalie informeren over wat de snelste manier was om naar Machu Picchu door te reizen. Dit bleek voor het grootste gedeelte per trein te zijn, dus kocht ik daar eerst de benodigde treintickets. Vervolgens moest ik nog naar Ollantaytambo zien te komen, van waaraf de trein mij verder naar Machu Picchu zou brengen. Gelukkig wist de dame van de informatiebalie het nummer van een taxicentrale uit haar hoofd (222222) en was ze ook zo vriendelijk dit nummer even voor mij te bellen. Even later kwam er dan ook netjes een taxi voorrijden, die mij in twee uur van Cuzco naar Ollantaytambo bracht. Een vrij lange rit om per taxi te maken, maar gelukkig waren de taxi's in Peru niet erg duur en het landschap waar ik met de taxi door reed was wederom schitterend. Onderweg viel het mij ook op dat een groot gedeelte van de plaatselijke bevolking nog echt in kleding liep, die ik als Peruaanse klederdracht zou typeren, met onder andere de veelkleurige poncho en hoge hoed.

 

Eenmaal aangekomen op het station in Ollantaytambo bleek de trein naar Aguas Calientes al klaar te staan, dus was ik blij dat ik al in het bezit was van een treinkaartje. Om 14:55 uur vertrok ik met deze speciaal op toeristen toegesneden trein, waarvan het dak aan de zijkanten van doorzichtig plastic of glas was gemaakt, zodat je ook vanuit de trein de groene bergen en overhangende vegetatie kon bewonderen.

 

Ongeveer anderhalf uur later, rond 16:25 uur, kwamen we uiteindelijk aan in Aguas Calientes. Aguas Calientes betekent "hot waters" in het Spaans. Het dorpje dankt zijn naam namelijk aan de thermische bronnen die in het dorpje liggen. Het dorpje wordt ook wel Machu Picchu Pueblo (Pueblo betekent Dorp in het Spaans) genoemd, een naam die het natuurlijk te danken heeft aan het feit dat het het dichtst bij Machu Picchu gelegen dorpje is. Aguas Calientes ligt in het dal van de Urubamba rivier, onder aan de berg Machu Picchu, waarop de oude Inca stad ligt. Het dorpje is alleen per trein te bereiken en bestaat als gevolg van de constante stroom toeristen, vandaag de dag voornamelijk uit hotels, restaurants en souvenirwinkeltjes.

 

Nadat ik was aangekomen, zocht ook ik eerst een hotel op waar ik mijn spullen kwijt kon. Daarna maakte ik nog een klein rondje door het kleine dorpje, kocht ik wat ansichtkaarten en vast een toegangskaart voor de oude Inca stad die ik de volgende dag wilde bezoeken. Na een prima maaltijd in een van de restaurantjes die het dorpje rijk was, zocht ik die avond voor de verandering eens vroeg mijn bed op, daar ik de volgende ochtend vroeg op wilde staan om een bezoek te brengen aan Machu Picchu..

25-07-2007

 

De volgende dag had ik eigenlijk al per bus naar Cuzco willen reizen, maar in de toestand waarin mijn backpack verkeerde was dat helaas onmogelijk, dus was het eerst zaak die zo snel mogelijk schoon te krijgen. Om 07:30 uur stond ik daarom alweer op, om vervolgens alle wasbare spullen die onder de shampoo zaten in een grote vuilniszak te stoppen en deze om 08:30 uur bij het open gaan van de wasserette aan Avenida José Larco (Avenida is Spaans voor Avenue, of Laan in het Nederlands), daar in te leveren. De rest van de ochtend besteedde ik aan het schoonmaken van de overige spullen die nog te redden waren.

 

`s Middags liet ik me per taxi naar het kantoor van Cruz del Sur brengen, een door mijn Lonely Planet aanbevolen busmaatschappij, gevestigd in het centrum van Lima. Ik wilde daar namelijk een retourtje boeken naar Cuzco, zodat ik er zeker van was dat ik daar de volgende dag naartoe zou kunnen vertrekken. `s Ochtends had ik al telefonisch contact gezocht met enkele busmaatschappijen, maar de medewerkers die ik aan de lijn had gekregen spraken nauwelijks meer Engels dan ik Spaans, zodat het onmogelijk was geweest een beeld te krijgen van de vertrektijden, prijzen en de kwaliteit van de bussen. Het leek mij dus beter zelf maar even langs het kantoor van Cruz del Sur te gaan.

 

Onderweg naar het centrum van Lima bleek dat de bedrijven in Lima de bermen langs de weg gebruikten om met plantjes of bloemenperkjes, in de vorm van letters of logo's in het gras, hun bedrijfsnaam of zelfs complete reclameslogan onder de aandacht te brengen. Het was in ieder geval weer eens iets anders dan de standaard billboards en eigenlijk zag het er ook wel een stuk fraaier uit, vond ik.

 

Eenmaal aangekomen bij Cruz del Sur waarschuwde mijn taxichauffeur me nog dat ik mijn tas, portemonnee en horloge goed in de gaten moest houden in de omgeving rond het busstation. Die was je daar volgens hem namelijk kwijt voordat je het wist. Nadat ik mijn bustickets had gekocht, vroeg ik de taxichauffeur mij nog even naar een bank te rijden waar ik wat geld kon opnemen. Na een eerste mislukte poging, wist ik bij een volgend bankfiliaal gelukkig wel wat geld uit de muur te krijgen, waarna ik me tenslotte liet afzetten bij winkelcentrum Larcomar, een mooi winkelcentrum gebouwd tegen de kliffen aan het strand, uitkijkend over de Stille Oceaan. Het winkelcentrum lag bovendien op loopafstand van mijn hotel en vanaf het winkelcentrum kon je via Avenida José Larco naar het centrum van Miraflores lopen, dat ongeveer een kilometer ten Noorden van het winkelcentrum lag.

 

Nadat ik in het winkelcentrum iets gegeten had, ging ik er op zoek naar wat nieuwe spullen, daar niet alle spullen meer te redden waren geweest. Dit bleek echter nog niet zo eenvoudig en het kostte me de rest van de middag voordat ik het merendeel van de spullen die ik zocht had gevonden. Vooral een nieuwe toilettas bleek erg moeilijk te vinden. Noch in supermarkten, noch in apotheken, reiswinkels of campingzaken konden ze me er aan één helpen. Tenslotte vond ik aan het einde van de middag de, volgens mij, laatst overgebleven toilettas in Lima, bij een soort V&D midden in het centrum van Miraflores. Houten tandenstokers, zoals die bij ons nog wel eens op tafel staan in een restaurant, bleek men in Peru vreemd genoeg in het geheel niet te kennen. De meeste spullen die ik zocht had ik uiteindelijk echter toch gevonden en bovendien had het afstruinen van half Miraflores in ieder geval wel als voordeel gehad dat ik ook nog iets van de stad te zien had gekregen.

 

Iets na 17:30 uur haalde ik mijn was weer op bij de wasserette, die daar zoals beloofd inderdaad al netjes klaar bleek te liggen. Vervolgens haalde ik nog even twee uurtjes slaap in, waarna ik nog wat at bij een restaurantje aan Avenida José Larco. De rest van de avond maakte ik nog wat spullen schoon, waaronder mijn slaapmatje en mijn tentje. Het was inmiddels al een tijd na middernacht toen ik tenslotte nog de worsteling aanging met mijn backpack, die ik onder de kraan zo shampoo-vrij mogelijk probeerde te krijgen. Om een uur of vier hield ie eindelijk op met schuimen, waarna ik hem te drogen en mezelf te ruste legde.